سالانه بين ۱۵۰ تا ۱۸۰ هزار نفر از ايرانيان تحصيلكرده ايران براي خروج از كشور اقدام مي كنند كه متأسفانه طبق آمار صندوق بين المللي پول، ايران از نظر فرار مغزها در ميان 6۱ كشور در حال توسعه و توسعه نيافته جهان مقام اول را دارد.
هفته نامه برنامه از انتشارات سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور به نقل از شهرام يزداني چند مورد از مهاجرت نخبگان از ايران را نوشته است: «از ۱۲۵ نفر دانش آموزي كه در ۳ سال گذشته در المپيادهاي جهاني رتبه كسب كرده اند ۹۰ نفر در دانشگاه هاي آمريكا تحصيل مي كنند و بيش از ۱۵۰ هزار نفر از جراحان و مهندسان ايراني ساكن آمريكا هستند». يزداني گفته است:« ۸۴ درصد ايرانيان مقيم آمريكا كاملا به زبان انگليسي مسلط اند، ۴۶ درصد آنها مدارك دانشگاهي بالاتر از دكترا دارند، ۴۳ درصد پست هاي مديريتي دارند، ۴۸ درصد دوشغله اند كه در آمريكا يك افتخار است و ۹۲ درصد خانه مسكوني شخصي دارند.» عضو هيأت علمي دانشگاه شهيد بهشتي گفت: «با در نظر گرفتن مهاجرت سالانه ۱۵۰ هزار نفر از نخبگان كه اغلب داراي ضريب هوشي بالايي هستند، مي توان نتيجه گرفت به مرور نسبت افراد باهوش در جامعه ايراني كاهش يابد و سطح هوشي كشور به سمت نزول ميل كند.»
وي گفت: «براي جلوگيري از خروج نخبگان چندين راه حل وجود دارد. يك راه حل اين است كه تحصيلكردگان ممنوع الخروج شوند كه در تجربه شكست خورده است. دومين راه حل راه جبران است كه اگر فردي قصد خروج از كشور را دارد بايد هزينه تحصيل و يارانه هايي كه دريافت كرده پرداخت كند كه اين راه نيز شكست خورده است. سومين راه حل راه بازگشتي نام گرفت. به اين معني كه شرايط مادي را در كشور گونه اي فراهم كنيم تا افرادي كه رفته اند برگردند. اين راه حل كه در كره جنوبي به كار گرفته شده و تاكنون نيز موفق بوده است افراد نخبه را به ماندن پايدار در كشور خود تشويق مي كند. راه حل ديگري كه به تازگي به كار گرفته شده اين است كه محل زندگي افراد نخبه از نظر مكاني اهميت ندارد و بايد از تخصص، مهارت و سرمايه آنها استفاده كرد كه مي تواند درباره ايران نيز به كار گرفته شود. جذب پيشگيرانه يك راه حل كارآمد ديگر است كه هدف از آن درگير كردن نخبگان در مقوله توسعه و خارج كردن آنها از وضعيتي است كه نخبگان خود را قربانيان توسعه نيافتگي تصور نكنند.
يزداني ادامه داد: از ارديبهشت ماه امسال طرحي براي ايجاد و توسعه سيستم هاي حمايتي از نخبگان كشور طراحي شده كه شامل ۱۰ محور است كه مدت زمان اجراي آن ۳ سال است. اين طرح ۳ مرحله اساسي شامل، شناسايي تعداد نخبگان، هدايت آنها به مديريت و رهبري بخش سلامت و همسو كردن  آنها جهت توسعه پايدار كشور از طريق شبكه هاي حمايتي و هدايتي است. در حال حاضر افراد باهوش پس از پايان تحصيلات در بخش هاي مديريتي، دخالت آكادميك ندارند و فقط به افراد اجرايي و عملگراي خبره تبديل مي شوند، در حالي كه مي توانند در نقش رهبري به صورت توانمندتري فعاليت كنند.