صبح شنبه (1/11/84) نخستين جلسه‌ي كلاس Access بود و بايد در آن شركت مي‌كردم، امّا پيش از آنكه به سمت كلاس حركت كنم، همسرم مرا متوجه كرد كه تلفن منزل يكطرفه شده است! بنابراين، چاره‌اي نبود جز آنكه ابتدا به سوي مخابرات حركت كنم! حدود ساعت 30/8 كارها روبراه شد و با توقف نخستين خودروي عبوري به سمت اداره حركت كردم. در راه متوجه شدم كه پيرمرد راننده از اهواز آمده بوده تا به دختر دانشجويش در قزوين سر بزند كه در هنگام برگشت، يكي دو مسافر محترم! با تهديد و كتك او را لخت كرده و 80 هزارتومان پول نقدش را از او مي‌ربايند. مي‌گفت: مجبورم كه اندكي با خودرو كار كنم تا پول بنزينم تا اهواز درآيد. به رغم آنكه ماه مالي دشواري را در پيش دارم، امّا مقداري كمكش كردم ... عكس‌العمل قدرشناسانه‌اش هنوز در يادم هست ... به اداره كه رسيدم، متوجه شدم كه براي استاد مشكلي پيش آمده و كلاس برگزار نخواهد شد!

به سختی در ایستگاه حسن آباد خودم را به درون مترو مسیر صادقیه چپاندم! آن هم بعد از چند نوبت انتظار و از دست دادن قطارهای متعدد ... در داخل واگن هم به دشواري می‌شد نفس کشید، چه رسد به ایستادن! امّا در همین گیر و بیر ... و در اوج فغان و گلايه‌ها و اعتراض‌ها و هشدارهاي متعدد كه مواظب جيب و كيف پولتان باشيد، یکی از جوانک‌های کناری‌ام رو كرد به بغل دستي‌اش كه يك‌ريز داشت غرغر مي‌كرد و گفت: عوضش حالا مي‌تونيم به راحتي تا صادقيه همينجور ايستاده بخوابيم و نگران افتادن نباشيم! ديگه چي از اين بهتر؟!

راستي چقدر جاي اين نوع نگاه‌ها در زندگي‌هامان خالي شده است ...