ديدم در آن كوير درختي غريب را
محروم از نوازش يك سنگ رهگذر
تنها نشسته‌اي؛
بي‌برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب
در التهاب،
در انتظار قطرة باران
در آرزوي آب

ابري رسيد، چهرة درخت از شعف شكفت.
دلشاد گشت و گفت:
((اي ابر، اي بشارت باران))!
((آيا دل سياه تو از آه من بسوخت؟!))
غريد تيره ابر،
برقي جهيد و چوب درخت كهن
     بسوخت!
       … و من هنوز مي‌پرسم چرا چنين شد؟!

زمين تشنه بود؛ غبار خاك به اندك نسيمي، ديدگان را مي‌آزرد و گرد تيرگي فضا را پر مي‌كرد. آب نبود، اما سراب صداي آب، خاكيان را شكنجه مي‌داد. چرا كه آن ترنم، خبر از آب مي‌داد؛ آبي كه زمين قصه‌ي ما را فراموش كرده بود!

همه‌ي آنچه در زمين مي‌روئيد، در عطش آب به رعشه افتاده بود؛ درختان تنومند شروع به ريزش ميوه‌هاي پيش‌رس خود كردند. درختان جوان‌تر، برگ‌هاي خود را خزان زده يافتند و گل‌ها، هستي خود را در معرض نيستي ديدند … 

 اميد تشنگان نقشي برآب است                  كه اين وادي سراب اندر سراب است

 هوا دودي گلوگير است گويي                      زمين از سوز تب در التهاب است