بر پايه‌ي بررسي‌هاي به عمل آمده در كشور، آشكار شده است كه تاكنون سازمان‌هاي مذهبي، بهداشتي، فرهنگي و رفاه اجتماعي، بيشترين كمك‌هاي مالي را دريافت داشته‌اند و حمايت از گروه‌هاي زيست‌محيطي در مقايسه با آنها ناچيز بوده است. بديهي است، رفع اين مسأله، به زمان نياز داشته و محتاج دانش و تزريق آگاهي به حمايت‌كنندگان است. لذا مي‌توان با تنويرِ افكار عمومي نسبت به فوايد چنين حمايت‌ها‌يي و سودمندي اجراي طرح‌هاي حفاظتي (مثل نقش اين مناطق در تصفيه و ذخيره‌ي آب با توجه به بحران كنوني آب در جهان، نقش زيستگاهي مناطق براي ماهيان و دام‌ها و بهره‌گيري‌هاي ممكنه از چشم‌اندازها و توجيه نقش خدماتي طبيعت و بافت‌هاي زيستمندان در فراورده‌هاي كشاورزي، صنعتي، دامداري و …) كمك‌ها و نظرات را به سمت اين مناطق معطوف داشت. هرچند، همان‌طور كه اشاره شد، تغيير رفتار و نگرش مردم در قبال دغدغه‌هاي زيست‌محيطي، بسيار كند و بطئي خواهد بود. از اين‌رو، براي سرعت بخشيدن به اين روند و پياده‌كردن برنامه‌هاي آموزشي در سطح مطلوب، لازم است حمايت مالي بيشتري صورت گرفته و اين برنامه‌ها با نيروي انساني كارآمدتري تجهيز شوند. با لحاظِ چنين حساسيت‌هايي بوده است كه موضوع آموزش در مورد مناطق حفاظت‌شده و ذخيره‌گاه‌ها در بطن آموزش زيست‌محيطي گنجانده شده و در اصل نهمِ راهبرد نوين حفاظت ملحوظ گرديده است.